Nasiechowice – wieś należy do osad bardzo starych. Istnienie parafii w latach 1325-1327 potwierdzają akta kamery Kurii Papieskiej, kiedy to występuje miejscowy pleban Szymon de Nasankowic.

Z dokumentów pochodzących z końca XIV i początku XV wieku wiadomo, że wieś należała do rycerskiego rodu Gryfitów. Tej zapewne rodzinie należy przypisać budowę murowanej świątyni na terenie wsi. Potwierdzeniem tego jest zapewne kamienna tarcza herbowa umieszczona w obecnej kruchcie południowej z Gryfem. Z nich Zbigniew, kanonik sandomierski i Przedwój pleban z Prandocina, bracia, dziedzice i patroni kościoła w Nasiechowicach, oraz Klemens, urzędnik króla Ludwika Węgierskiego, fundują przy tutejszym kościele ołtarz ku czci św. Jakuba, w tym odpowiednie uposażenie zwane prebendą.  Natomiast w 1402 r. powstała druga prebenda, poświęcona czci św. Marii Magdaleny. Została ufundowana przez Klemensa i Zbyszko młodszego, dziedziców Nasiechowic i Parkoszowic oraz wspomnianego wyżej Zbigniewa, kanonika sandomierskiego.

W Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis Jana Długosza (1470-1480) w Nasiechowicach stał kościół murowany, pod wezwaniem św. Wita, a prawo patronatu nad nim należało do rycerzy Mikołaja herbu Janina, Stanisława Słupowskiego herbu Leliwa oraz Jakuba herbu Oksza, którzy we wsi posiadali swoje folwarki. Parafia obejmowała wówczas wsie: Dziewięcioły, Miechowice, Nasiechowice, Połajowice i Zarogów.

W roku 1620 dziedzicem wsi był Joachim hrabia Tarnowski zdecydował się podarować wieś Nasiechowice Uniwersytetowi w Krakowie wraz z kościołem parafialnym oraz prawem patronatu. Uczelnia, co zrozumiałe oddawała wieś kolejnym dzierżawcom w zarząd. Był to jeden z powodów złego stanu technicznego świątyni. Budowal ta dopiero w końcu XVIII wieku poddana została pracom restauratorskim. Niestety rychła śmierć podjętych prac, ks. Trąbskiego spowodowało ich zatrzymanie, a najgorsze co spotkać mogło parafię – przez dekadę wakowało stanowisko miejscowego proboszcza. Dach na kościele stale przeciekał, czemu starali się przeciwdziałać kolejni proboszczowie. Niestety z małym skutkiem. Około 1839 r. konstrukcja murów świątyni została na tyle naruszona, że mury prezbiterium, nawy runęły w gruzy. Świątynię zamknięto, a nabożeństwo przeniesione zostało decyzją dziekana do karczmy na przeciąg czterech lat. W tym czasie restaurację kościoła prowadził, jak to określił ks. Jan Wiśniewski, ks. Jacek Mieroszewski, z wielką szkodą świątyni. W roku 1885 postanowiono remont kościoła oraz jego rozbudowę w kierunku zachodnim. We wnętrzu usunięto resztki sklepień, a nawę i prezbiterium nakryto sufitem z drewna. Wzniesiono w miejsce starej, nową zakrystię. Obok kościoła stoi drewniana dzwonnica z ok. 1740 r.[1].

Na baczną uwagę PT Czytelników zasługuje strona internetowa poświęcona między innymi historii Nasiechwic[2].

Obecnie kościół jest budowlą jednonawową, od strony północnej do nawy przylega kaplica Najświętszego Serca Pana Jezusa dobudowana około roku 1935 r. We wnętrzu świątyni znajduję się ołtarz główny utrzymany w stylu rokokowym, z obrazem przestawiającym scenę Koronacji Matki Bożej oraz św. Izydora, malowanym przez Wojciecha Gersona. Dwa ołtarze boczne są barokowe – pierwszy z obrazem św. Marii Magdaleny autorstwa Wojciecha Gersona, a drugi z barokowym obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem w sukience z 2. połowy XVIII w. Prace konserwatorskie prowadzono w kościele w 1975 r.

Na terenie parafii, we wsi Pojałowice znajduje się kaplica zbudowana w 1763 r., przebudowana w 1883 r., a gruntownie odremontowana w 2008 r.

Odpust parafialny:

W dniu 16 VI, w uroczystość świętych Wita, Modesta i Krescencji

Adres:

Nasiechowice nr 88

32-200 Miechów

tel. 41-383-50-20

Proboszcz:

ks. Marek Wieczorek, mgr teol., ur. 1967 (Pińczów św. Jana), wyśw. 1994, mian. 2016


[1] J. Wiśniewski, Dekanat miechowski, Radom 1917, s. 137-143.