Chodów -  to wieś "gniazdowa" rodu Porajów-Różyców, silnie rozrodzonej w całej Małopolsce.  W roku 1336 jej właścicielem był Zawisza chorąży sandomierski, który uzyskał od króla Kazimierza Wielkiego przywilej na lokowanie jej na prawie średzkim. Przywilej ten powtórzony został  i rozszerzony o osadę Wola Chodowska (obecny Chodowiec) w 1363 r. na ręce Krzesławowi kasztelanowi sądeckiemu, ówczesnemu panu na Chodowie. Kronikarz klasztoru bożogrobców S. Nakielski w swoim dziele Miechovia podaje, że kościół tutejszy ufundował brat Krzesława Zawisza z Kurozwęk herbu Poraj, biskup krakowski (1380–1382). Dokonał on również w 1381 r. jego uposażenia dziesięcinami wybieranymi w Porębie Dzierżnej i gruntów dworskich we wsi  Chodów.

Jak podaje Jan Długosz, w roku  1404  wsie Chodów,  Wola Chodowska i sołectwo we wsi Podmiejska Wola, z przysługującym dziedzicznym  prawem patronatu nad tutejszym kościołem parafialnym zakupił za zgodą królewską Michał z Radomska, proboszcz miechowski, od Dobiesława z Kurozwęk. Od tego czasu tutejsza parafię prowadzili wyznaczeni przez zakon bożogrobców w Miechowie proboszczowie.

Natomiast S. Nakielski wspomina, że w roku 1420 r. papież Marcin V wydzielił z majątku bożogrobców w Miechowie wsie: Chełm, Chodów, Wrocieryż i Uniejów i nadał je klasztorowi bożogrobców na Stradomiu w Krakowie (kościół św. Jadwigi w Krakowie obecnie nie funkcjonuje, dziś jest to kamienica przy ulicy Stradomskiej w Krakowie). Według Jana Długosza klasztor ten ufundowany został przez króla Kazimierza Wielkiego około 1360 r., ale inni badacze przypisują ją Elżbiecie Łokietkównie, siostrze Kazimierza Wielkiego. Kościół i klasztor ten stanowił filię  zakonu bożogrobców z Miechowa.

Pierwsza drewniana świątynia w Chodowie uległa pożarowi w początkach XVII w. Nowy Dom Boży, również wzniesiony jako budowla drewniana, wzniesiony został dzięki staraniom tutejszego plebana, Stanisława z Wyszogrodu, a konsekrowany został w 1619 r. Również i ten kościół spłonął w 1720 r. Kolejną, drewnianą budowlę wzniósł pleban Baltazar Wróblewski. W notatkach z wizytacji w roku 1752 r. napisano, że kościół jest bardzo ubogi. W czasach zaboru rosyjskiego tutejsza parafia została na 80 lat zlikwidowana. W roku 1823 kościół przyłączono jako filialny do parafii w Uniejowie a w r. 1904 parafię erygował ponownie biskup kielecki Tomasz Kuliński. Więcej na temat dziejów kościoła i parafii tutejszej można wyczytać w książkach autorstwa księdza Jana Wiśniewskiego (http://dlibra.umcs.lublin.pl/dlibra/docmetadata?id=2680&dirds=1&tab=1)  i Anny Adamczyk, Kościoły drewniane w województwie kieleckim, Kielce 1998, s. 196-198. Zobacz hasło w Słowniku geograficzno-historycznym ziem polskich w średniowieczu, wydanie internetowe: http://www.slownik.ihpan.edu.pl/search.php?id=3840&q=chod%C3%B3w&d=0&t=0

W wigilię świąt Bożego Narodzenia 1931 roku kościół spłonął. Wkrótce proboszcz parafii ks. Edward Brodowski przystąpił wraz z mieszkańcami parafii do budowy nowej świątyni w nowym miejscu w 1932 r. Prace budowlane ukończono w 1938 r., a świątynię konsekrował w 1939 r. Franciszek Sonik biskup pomocniczy kielecki (1936–1957). Kolejni proboszczowie kontynuowali rozpoczęte dzieł, w tym ks. Tadeusz Beliczyński dokończył budowę wieży kościelnej i zakupił dzwony.

Odpusty:

- w święto Narodzenia św. Jana Chrzciciela – 24 czerwca;
- w święto św. Mikołaja – 6 grudnia.

Adres:
32-250 Charsznica, Chodów nr 72a
tel. 41-383-61-22

Proboszcz:
ks. Mirosław Nowak, ur. 1959 (Wiśniówka), wyśw. 1985, mian. 2017